De 'Entlebucher' is de kleinste van de vier Zwitserse Sennenhonden. Hij komt oorspronkelijk uit Entlebuch, een dal in de kantons Luzern en Bern. De eerste beschrijving ervan onder de naam 'Entlibucherhund' stamt uit 1889. Nog lang daarna wordt geen onderscheid gemaakt tussen de Appenzeller (een formaat groter) en de Entlebucher Sennenhond.
In 1913 worden op de hondententoonstelling in Langenthal vier exemplaren van deze kleine drijfhond met korte staart aan Professor Heim, de grote beschermer van de Zwitserse Sennenhondenrassen, voorgesteld. Op basis van de keurverslagen worden zij als vierde Sennenhondenras in het Zwitserse hondenstamboek ingeschreven. De eerste standaard werd echter pas in 1927 opgesteld.
Op 28 oktober 1926 wordt op initiatief van dr. B. Kobler de Schweizerischen Klubs für Entlebucher Sennenhunde opgericht en hiermee neemt ook de fok van raszuivere honden en de bevordering van het ras een aanvang.
Zoals blijkt uit het geringe aantal inschrijvingen in het Zwitserse hondenstamboek ontwikkelt het ras zich slechts langzaam. Toen men tot de ontdekking kwam dat de Entlebucher naast de aangeboren eigenschappen als levendige en onvermoeibare drijfhond ook een uitstekende gebruikshond was werd het ras opnieuw ontdekt. Op dit moment - hoewel het ras nog niet groot is - zien steeds meer mensen de Entlebucher als een energieke en fantastische familiehond.